Archive

Archive for the ‘હિતેન આનંદપરા’ Category

આપણું મળવાનું ક્યાં સંભવ હવે – હિતેન આનંદપરા

November 13, 2013 Leave a comment

આપણું મળવાનું ક્યાં સંભવ હવે, કારણ વગર,
ફોડ પાડીને કહું તો, લાભ કે વળતર વગર…

જંગલો ખૂંદી વળેલો, ગામનો જણ – શહેરમાં,
બેધડક રસ્તા ઉપર નીકળી શકે નહીં ડર વગર…

કાળ તો તત્પર સદા, મારા પ્રહારો ઝીલવા,
હું જ પાગલ હાથ ફંગોત્યા કરું ગોફણ વગર…

માણસોને ચારવા નીકળી પડેલું આ નગર,
સાંજના, ટોળું બની પાછું ફરે માણસ વગર…

હું હજારો યુધ્ધનો લઇને અનુભવ શું કરું?
જીંદગીમાં કાયમી લડવાનું છે લશ્કર વગર…

તું ગરીબી આટલી, ક્યારેય ના દેતો ખુદા,
આંગણે આવેલ પંખીને ઉડાડું ચણ વગર…

Advertisements

આ માણસ બરાબર નથી – હિતેન આનંદપરા

September 7, 2012 Leave a comment

લક્ષ્મીની જેમ જ લાગણીઓ ગણે છે, આ માણસ બરાબર નથી,
ગણે છે ને ઓછી પડે તો લડે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

સમી સાંજ દરિયાકિનારે જવું તોયે દરિયા તરફ પીઠ રાખી,
એ, લોકોને, ગાડીને જોયા કરે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

સુંદરતા જોવી ગમે છે, સહજ છે, પણ સૌની દ્રષ્ટિમાં છે ફેર,
એ જોવા ની આડશમાં રીતસર ઘૂરે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

ન કુદરત, ન ઈશ્વર, ન દુનિયા, અરે સૌ સ્વજનથીયે છેટો રહે છે,
બસ પોતાને માટે જીવે છે, મરે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

વધુ એને ચીડવો, વધારે દઝાડો, જલાવો, દયા ના બતાવો,
કારણ એ કાયમ ઈર્ષાથી બળે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

જે લુચ્ચું હસે છે, જે ખંધુ હસે છે, જરા એથી ચેતીને ચાલો,
કે આખો શકુનિ એમાંથી ઝરે છે, આ માણસ બરાબર નથી…

– હિતેન આનંદપરા