Archive

Archive for the ‘રતિલાલ અનિલ’ Category

ગજ થઈ ગયું છે – રતિલાલ ‘અનિલ’

March 20, 2013 Leave a comment

અતિશય બધુંયે સહજ થઈ ગયું છે,
એ બ્રહ્માંડ જાણે કે, રજ થઈ ગયું છે…

ઉનાળું મધ્યાહન માથે તપે છે,
બધું કોઈ મૂગી, તરજ થઈ ગયું છે…

હું તડકાના કેન્વાસે ચીતરું છું કોયલ,
ઘણું કામ એવું, ફરજ થઈ ગયું છે…

છે દેવાના ડુંગર શાં તોત્તેર વર્ષો,
કે અસ્તિત્વ મોટું, કરજ થઈ ગયું છે…

‘અનિલ’ વિસ્તર્યું મૌન તડકા રૂપે આ,
મને માપવાનો જ, ગજ થઈ ગયું છે…

– રતિલાલ ‘અનિલ’

Advertisements

કોણ માનશે? – રતિલાલ ‘અનિલ’

March 19, 2013 Leave a comment

કંટકની સાથ પ્યાર હતો, કોણ માનશે?
એમાંય કાંઈ સાર હતો, કોણ માનશે?

કે એક વાર બાગમાં આવી હતી વસંત,
દેનાર યાદ ખાર હતો, કોણ માનશે?

આવી હતી બહાર કદી ઘરને આંગણે,
ને હું જ ઘર બ્હાર હતો, કોણ માનશે?

હસવું પડ્યું જે કોઈને સારું લગાડવા,
એ શોકનો પ્રકાર હતો, કોણ માનશે?

હારી ગયેલ જીન્દગીથી બોધ દૈ ગયા,
એ સાર ખુદ અસાર હતો, કોણ માનશે?

જોયો નહિ આ જીન્દગીમાં જેમણે પ્રકાશ,
દ્રષ્ટિનો અંધકાર હતો, કોણ માનશે?

જેથી હું અંધકારને ભાળી શક્યો નહિ,
જ્યોતિનો અંધકાર હતો, કોણ માનશે?

ખખડી રહ્યાં સુકાયેલાં પાનો પવન થકી,
હસવાનો એક પ્રકાર હતો, કોણ માનશે?

જન્નતની વાત મેંય, પ્રથમ સાંભળી હતી,
ત્યાં હુંય પણ જનાર હતો, કોણ માનશે?

મહેફિલમાં જેણે મારી ઉપેક્ષા કરી ‘અનિલ’,
હૈયામાં એનો પ્યાર હતો, કોણ માનશે?

– રતિલાલ ‘અનિલ’

રસ્તો – રતિલાલ ‘અનિલ’

March 17, 2013 Leave a comment

શહેરોમાં રહે છે, જંગલોમાં જાય છે રસ્તો,
કહી સંસાર માંડે, ક્યાંક સાધુ થાય છે રસ્તો…

અહીંથી સાવસીધો ને સીધો આ જાય છે રસ્તો,
તમારા ધામ પાસે કેટલો વંકાય છે રસ્તો…

નથી પડતા કદમ, તારા મિલન માટે નથી પડતા,
વિના વાંકે બિચારો વિશ્વમાં નિંદાય છે રસ્તો…

પ્રયણના પંથ પર ક્યારેક લહેરાતો હતો પાલવ,
નજર સામે હવે મૃગજળ રૂપે દેખાય છે રસ્તો…

નહિતર ખીણમાં એ સોંસરો આવી નહીં પડતે,
મુસાફરને શું દેવો દોષ, ઠોકર ખાય છે રસ્તો…

મુસાફર નહિ, નદીમાં એ ન ડૂબી જાય તે માટે,
બને છે પુલ, સામે પાર પહોંચી જાય છે રસ્તો…

હું ઈશ્વરની કને તો ક્યારનો પહોંચી ગયો હોતે,
અરે, આ મારાં ચરણોમાં બહુ અટવાય છે રસ્તો…

ન જાણે શી શરમ કે બીક લાગે ચાલનારાની,
કહીં સંતાય છે રસ્તો, કહીં ગુમ થાય છે રસ્તો…

લખે છે વીજળીના હાથ કંઈ આકાશમાં જ્યારે,
ઘણીએ તેજરેખામાં ક્ષણિક દેખાય છે રસ્તો…

ઊભું છે પાનખરમાં વૃક્ષ ડાળીઓની રેખા લઈ,
હથેળીઓની રેખાઓનો એ વર્તાય છે રસ્તો…

‘અનિલ’ મારા જીવનની પણ કદાચિત આ હકીકત છે,
રહી પણ જાય છે પાછળ, ને આગળ જાય છે રસ્તો…

નથી એક માનવી પાસે બીજો માનવ હજી પહોંચ્યો,
‘અનિલ’ મેં સાંભળ્યું છે, ક્યારનો બંધાય છે રસ્તો…

– રતિલાલ ‘અનિલ’