Archive

Archive for the ‘ધૂની માંડલિયા’ Category

શબ્દ – ધૂની માંડલિયા

January 13, 2013 Leave a comment

શબ્દ જ્યારે પણ સમજણો થાય છે,
અર્થ ત્યારે કંકુવરણો થાય છે…

આમ હળવું ફૂલ છે, તારું સ્મરણ,
આમ રાતે બોજ બમણો થાય છે…

આંસુઓથી એ સતત ભીંજાય છે,
પ્રેમપંથ એથી લપસણો થાય છે…

આ સવારો, સાંજ, પછી રાત પણ,
તું ય કાં સૂરજ, બટકણો થાય છે?

રોજ નમણું રૂપ સામે જોઈને,
જો અરીસો પણ આ નમણો થાય છે…

– ધૂની માંડલિયા

Advertisements

વિચારોના ખડક છે – ધૂની માંડલિયા

November 24, 2012 Leave a comment

મારી જ અંદર, એક એકાકી સડક છે,
દ્વંદ્વોના દરિયા છે, વિચારોના ખડક છે…

જો જીભ આવે ભીંતને, તો તો શું થશે?
પ્રત્યેક છાની વાતને એની ફડક છે…

ફૂલોને મળવા તોય દોડી ગઇ હવા,
એને ખબર છે, કાંટાનો પહેરો કડક છે…

હું તો કરું છું પ્રેમ, ને વાતો તમે,
મારા તમારા વચ્ચે બસ, આ ફરક છે…

આંખો અમારી છે એવો હક્ક દૃશ્યનો,
આંસુ કહે, એવો અમારો મલક છે…

હમણાં જ એ આવી ગયા, એથી જ તો,
‘ધૂની’ શ્વાસના ચહેરા ઉપર કેવી ચમક છે…

– ધૂની માંડલિયા

એવું બને – ધૂની માંડલિયા

September 29, 2012 Leave a comment

એક વ્યક્તિ પણ અહીં ટોળું બને એવું બને,
ચીંથરું ક્યારેક ઘરચોળું બને એવું બને…

કાગડો હિંમત કરીને ચાંદનીમાં જો ઉડે,
પિચ્છ એકાદું પછી ધોળું બને એવું બને…

લાગશે માસુમ ચહેરો જળનો પણ એજ જળ,
નાવ ડૂબાડી ભલું ભોળું બને એવું બને…

– ધૂની માંડલિયા

અસહ્ય હોય છે – ધૂની માંડલિયા

September 3, 2012 Leave a comment

આકાશને ક્યાં આદિ, અંત, મધ્ય હોય છે,
જે સત્ય હો તે તો સળંગ સત્ય હોય છે…

આંખો ઉઘાડી હોય ને દેખાય ના કશું,
આંખો કરું જો બંધ તો દૃશ્ય હોય છે…

ભીતર સુધી પ્હોંચી જવાનો માર્ગ છે કઠણ,
જાતે ચણેલી ભીંત ત્યાં, અસંખ્ય હોય છે…

રુપનો જનાજો નીકળ્યો તો દીધી અરીસે કાંધ,
સગપણની આ ક્ષણોય કેવી ધન્ય હોય છે…

મૂઠીક સ્વપ્નો હોય તો હું ઉછેરી લઉં,
આ તો કુંવારી આંખમાં અસંખ્ય હોય છે…

આ તો ગઝલ છે એટલે ડૂમો વળી ઠલવાય છે,
બાકી જગતની વેદના અસહ્ય હોય છે…

– ધૂની માંડલિયા

પર્વતોમાં પાતળું પોલાણ પણ હશે – ધૂની માંડલિયા

August 29, 2012 Leave a comment

પર્વતોમાં પાતળું પોલાણ પણ હશે,
બેવફા કોરી નદીની તાણ પણ હશે…

માછલી તું મોજથી હરફર કરી શકે,
એટલું તો ઝાંઝવે ઊંડાણ પણ હશે…

મૂઠ દાણા જોઈ પંખી એ ભૂલી ગયું,
આટલામાં પીંજરું ને બાણ પણ હશે…

આંખથી તો ક્યારના એ નીકળી ગયા,
આંસુઓનું માર્ગમાં રોકાણ પણ હશે…

કેટલીયે વાર સામે હું રડી ગયો,
દર્પણોને પૂછો એને જાણ પણ હશે…

– ધૂની માંડલિયા